Ik had in mijn hoofd staan om deze week mijn eigen Gamekamer, man cave of hobbykamer (ik heb er niet echt een naam voor) te gaan opruimen. Opruimen is echt een metaal ding. Ruimte maken en weg doen wat je niet meer nodig hebt. Echter is dat er helemaal niet van gekomen. De dagen cursus die ik heb gevolgd en mijn oefeningen hebben mijn lichaam en geest in een compleet andere richting gestuurd met het gevolg dat mijn Man Cave er nog net zo uitziet als mijn slaapkamer toen ik acht was. Mijn moeder zou blij zijn dat ze nog een stukje van de vloer kan zien en zij niet constant op de lego blokjes hoeft te trappen (ja nu nog steeds vind je overal lego in mijn kamer, want kom op… het is lego).

Dus gisteravond op de bank zat ik me te bedenken waar ik over kon gaan schrijven. Waarop mijn vrouw tegen mij zegt “Dat mannen ook mogen huilen”.

Gisteren was mijn was het me allemaal even teveel. Bij het minste of geringste kwamen bij mij de emoties omhoog en stond het huilen mij nader dan het lachen. Het probleem? Het kwam er niet uit. Als een nies die in je neus kriebelt voelde ik het verdriet onder het wateroppervlak maar kwam deze niet doorzetten. Van tijd tot tijd heb ik een bui als deze maar meestal is dat een keertje en daarna ga ik gewoon verder met wat ik aan het doen ben gisteren echter bleef dit gevoel naar boven komen. Tijdens de afwas, tijdens het wassen, het verschonen van de kattenbak, het kijken van mijn serie, tijdens het piano spelen en het lezen van mijn boek. Nu kan ik best koppig zijn maar dit was overduidelijk. Er zit iets vast en het wil eruit. Als ik gewoon door wil blijven gaan zal ik er naar moeten luisteren en iets mee doen. Tijd om stil te zitten en alles te laten gaan. Ik ben begonnen met mijn meditatie en had slechts 10 minuten nodig voordat de eerste snik de dijk doorbrak en de tranen vloeide.

Nog steeds ben ik op zoek wat nu de reden van dit vastzittende verdriet is. Want ondanks dat er gisteren iets uit is gekomen, was dit slecht een klein deel. Tijdens de meditatie heb ik niet vast kunnen stellen wat precies de oorzaak was maar wel voelde ik dat dit iets is wat al jaren vast zit en onderdrukt wordt. Nu ik balans in mijn leven aan het brengen ben kan dit naar boven komen en wil het eruit. Er staat mij nog een leuke periode te wachten.

Maar de opmerking van mijn vrouw heeft mij wel aan het denken gezet. Mannen mogen best huilen… Ik vergeet nog wel eens dat ik ondertussen een heel ander pad bewandel dan dat ik vroeger deed en zo doende heb ik ook heel andere mensen om mij heen. Tijdens cursussen, lessen en meetings ontmoet ik mensen die in contact staan of proberen te komen met hun gevoel. Ik ontmoet steeds meer mannen die uiting aan hun gevoel geven. Voor wie verdriet en zachtheid niet geldt als zwakte maar dat dit ook hun kracht kan zijn. Een stuk van hun ontwikkeling. Voor mij behoort het tot vroeger dat mannen hun verdriet niet meer durfde te uiten. Dat huilen een teken van zwakte was en dat je daar mee gepest werd door mensen om je heen.

Voor ik verder ga wil ik daarom eigenlijk iets corrigeren. Mannen mogen ook huilen, nee iedereen mag huilen. Terwijl ik met dit stuk bezig ben merk ik dat ik het lastig vind om het onderscheid te maken. Ik weet dat er bij mannen misschien meer een stigma op zit. Dat er ergens in het verleden iets in ons is gebrand waardoor wij nog steeds het idee hebben dat mannen sterk en beschermend moeten zijn en vrouwen zacht en zorgzaam. Maar het is 2017, we zijn continu druk bezig met gelijkheid en in mijn ogen kunnen we geen gelijkheid krijgen als we onderscheid blijven maken. Dus iedereen mag huilen.

Verdriet heeft een functie. Het is een uiting van een emotie en het is niet goed om deze diep weg te stoppen. In mijn geval gaat het om iets wat ik lang geleden waarschijnlijk heb onderdrukt, toen ik nog bang was dat mensen mij zouden pesten met verdriet. Het is belangrijk dat ik ga uitzoeken wat deze emotie nou precies is. Het gevaar van het weer wegstoppen en onderdrukken van het verdriet wat ik op dit moment voel is dat het doorgaat slaan en mijn hele humeur continu blijft beïnvloeden. Dat het verdriet uiting gaat geven in mijn dagelijks leven, in mijn handelen en mijn gedachtengang. Het kan gaan lijden naar eenzaamheid en depressiviteit. Als verdriet zo diep weg gestopt is kan het je een minder leuk persoon maken. Als je vast blijft zitten in dit gevoel en niet kijkt waar het verdriet vandaan komt en gaat verwerken. We zitten natuurlijk nu in een periode van verwerken, loslaten en opruimen. In de Elementenleer wordt gezegd dat er in deze situatie een disbalans in het Metaal zit en dit kan gaan leiden tot een hoop uiteenlopende soorten klachten. Beginnend emotioneel maar uiteindelijk kun je dit ook fysiek gaan merken.

Ik ben van mening dat de oefeningen die ik tegenwoordig doe in combinatie met de meditatie ervoor zorgen dat dit gevoel meer en meer naar de oppervlakte komt en het wegdrukken zou dus averechts werken op waar ik mee bezig ben.

De komende tijd ga ik verder kijken waar dit gevoel vandaan zou kunnen komen en wat ik hier mee kan doen. En een van de eerste stappen die ik ga nemen is toch mijn Hobbykamer maar eens helemaal opruimen en kijken wat voor verloren schatten ik daar kan vinden en wat ik allemaal weg kan doen. Ik ben benieuwd wat dit met mijn verdriet doet.
Sharing is Caring

Reageren

Nieuwsbrief