verandering
verandering
Photo by Luke Palmer on Unsplash

Vorige week heb ik het ook al even gemeld in mijn filmpje. Ik ben mezelf onwijs aan het tegenkomen deze tijd. Afgelopen weken ben ik veel bezig geweest met mijn zelfbeeld. Dit had als resultaat dat ik minder op de automatische piloot functioneerde, maar heel bewust met mijn handelingen om ging. Okay, niet alle handelingen maar ik heb geprobeerd om in veel te gevallen echt te kijken wat er aan de hand was en hoe ik wilde handelen. Toen ik mijzelf opeens echt tegen kwam begreep ik ook wat er aan de hand was. ik ervaar angst voor verandering.

Ik ben er achter gekomen dat ik bepaalde keuzes maak gebaseerd op angst en schaamte. En dit betekend vaak dat ik dingen niet doe. Dingen die ik soms eigenlijk wel zou willen doen. Een gevoel van schaamte bekruipt mij en ik houd mijn mond of blijf staan. Ik reageer op angst voor iets wat misschien zou kunnen gebeuren.

Wat doet mijn zelfbeeld voor deze angst.

Vorige keer schreef ik over een stukje realisatie rond om mijn zelfbeeld. En dat heeft zeker ook met deze angst te maken. Als voorbeeld noemde ik dat ik mijzelf niet als sportief zie terwijl ik heel veel sport. Dit is echter een klein voorbeeld. Over mijn hele persoonlijkheid heb ik een beeld en dit is een niet heel positief beeld. En met dat zelfbeeld stel ik mij voor hoe bepaalde gebeurtenissen kunnen lopen. Omdat ik mij niet sportief vind ben ik niet geneigd om naar evenementen te gaan die ik wel als sportief zie. Ik zie BaGua workshops voorbij komen maar nooit heb ik me ingeschreven. “Dat is niks voor mij, Die mensen hebben meer ervaring, ect”. Keer op keer kom ik met argumenten die mij weerhouden om mee te doen. Maar toch zou ik heel graag naar zo’n workshop toegaan.

De afgelopen maand zag ik weer een workshop voorbij komen en meteen had ik al argumenten klaar. Maar dit keer ben ik verder gaan kijken. Ik doe dan misschien nog geen jaren Bagua maar ik heb al behoorlijk wat uren gemaakt. En bovendien die workshops zijn om van te leren. Dus hoe kan ik dan niet goed genoeg zijn? En zelfs al ben ik niet goed genoeg wat maakt dat uit? En daar kom ik aan bij het gevoel van schaamte. Ik ga niet heen omdat ik niet weet wat er gaat gebeuren. Ik ga bedenken hoe een situatie kan lopen. Hiervoor maak ik gebruik van mijn referentie kader. Ik ga vanuit mijn zelfbeeld invullen hoe er op mij gereageerd kan worden.

Mijn gedachten sturen.

Deze maand ben ik veel op vakantie geweest. Dit heeft mij in onbekende situaties geplaatst en dat was de perfecte manier om over mijn zelfbeeld na te denken en hier mee aan de slag te gaan. En achteraf gezien ben ik er erg blij om.
De oplossing voor mijn sportiviteit is gelukkig gemakkelijk gebleken. Ik doe er vaak wat lacherig over en vind het een cliché, maar het lijkt wel effect te hebben. Ik vertel mijzelf bijna dagelijks gewoon dat ik sportief ben. Niks geks, “ik ben sportief”. Soms zeg ik het hardop, maar ondertussen betrap ik mezelf erop dat ik meerdere keren per dag deze woorden denk. Langzamerhand merk ik dat ik mijzelf ook echt als sportiever begin te zien. Gelukkig bevestigen vrienden van mij dit beeld ook dus dat maakt het wel makkelijker.

De invloed die ik mijn omgeving geef.

Andere dingen zijn lastiger. Een van mijn vakanties dit jaar bracht mij op het Boom Festival in Portugal. Een onwijs leuk festival met een geweldige vrije en open sfeer. Mooi weer, fijne muziek, leuke mensen en onwijs veel workshops. Dit zou de tweede keer van huis zijn waar ik mijn BaGua gewoon elke dag door zou gaan zetten. De veiligheid en privacy van mijn tuin zouden weer verdwijnen.

Elke dag een foto plaatsen op mijn instagram en facebook account was al een grote stap. Tijdens Battle of the Nations (mijn eerste vakantie tijdens de challenge) was het vreemd. Maar de meeste mensen om mij heen waren mensen die ik kende. Zij waren op de hoogte en ja konden kijken maar wisten waarom ik in een rondjes liep. Op Boom Festival zou dit niet het geval zijn. En in de reis onderweg begon ik al weer te bedenken wat er zou gaan gebeuren. De reden dat ik door ben gegaan is omdat ik niet van plan was om honderd nog wat dagen over te moeten doen. Want er was eigenlijk geen reden om het niet te doen.

Aangekomen op een mooi stukje strand zag ik dat er veel meer mensen ‘s ochtends groet hun yoga of QiGong training aan het doen waren. Dat nam dat gevoel van schaamte eigenlijk weg.
Op het festival daarna waren er in mijn omgeving geen ochtend atleten. Ik heb ze in ieder geval niet gezien. Maar weer zou ik mijn challenge niet opgeven en eigenlijk maakte het me ook eigenlijk niet uit. Ik vind het leuk om te doen. Toen de laatste dag iemand kwam vragen welke vecht sport ik elke ochtend deed, leidde dat tot een leuk gesprek.

Geconfronteerd worden door mijn angst.

De grootste “Eye-opener” vond deze maand toch echt plaats op Boom Festival. Ik deed mee aan een workshop over contact maken. Contact tussen man en vrouw. Dit is voor mij toch een gevoeliger onderwerp. We begonnen met dansen. Ondanks ik mezelf niet zie als danser*, heb ik me erg vermaakt. Daarna was het aan de mannen om voor de vrouwen te dansen. Dit was toch lastiger. De anonimiteit leek te zijn verdwenen. Maar ondanks dat heb ik eigenlijk heel erg genoten van het dansen.

De openbaring kwam daarna als een klap. De mannen moesten hun ogen dicht doen en de vrouwen kozen een partner door voor een man te gaan staan. Het meteen vanaf het begin al duidelijk dat er meer mannen waren dan vrouwen. Dus niet elke man zou gekozen worden. Ik deed mijn ogen open en stond alleen. Er zou nog een keer gewisseld worden dus nog niks aan de hand. Echter ook de 2e en 3e keer stond er niemand voor me. En dat kwam toch echt wel even binnen. Ik voelde me ergens gekwetst en het stemmetje in mijn hoofd begon zich er mee te bemoeien. “Het is niet leuk, ik vind er niks aan, ik wist dat dit zou gebeuren”.

Normaal gesproken geef ik die stem gelijk. Ik zou aan de kant gaan zitten en in dat gevoel blijven hangen. Nu besloot ik dat niet te doen. Ik vond het dansen veel te leuk. En wat zou het dat ik dan maar in mijn eentje zou dansen. Had ik daarvoor ook gedaan. Ik ben doorgegaan met dansen en onderwijl realiseerde ik me dat er niks mis was met de workshop. Er waren nou eenmaal meer mannen dan vrouwen, en er zouden zoveel andere dingen mee gespeeld kunnen hebben. Het probleem zat dat ik me voelde als op de middelbare school tijdens de gymles, en dat ik niet gekozen werd (zie je wel niet sportief). Daardoor wilde ik ook weer terug vluchten in mijn reacties van toen en dat is mezelf wegcijferen en niet gewoon genieten van wat ik leuk vind.

Ik kan mijn angst ook confronteren.

De ronde daarna ben ik uit mijn comfortzone gestapt. Het was namelijk tijd voor de vrouwen om de ogen dicht te doen en de mannen mochten kiezen. Ik wist dat er meer mannen waren. En dat er dus mannen over zouden blijven. Ik moest iets doen wat ik heel eng vind. Weer kwam meteen dat stemmetje, “maar wat als…”. Daar had ik geen antwoord op. Waar ik wel een antwoord op had was het volgende: als ik niks zou doen zou ik alleen blijven staan en zou er niks veranderen. Dat was het moment dat ik om mijn heen keek en op een vrouw ben afgestapt. Natuurlijk bleef het stemmetje doorzeuren maar niet veel later hield de stem zich stil en bevond ik mij in dat moment. Toen we moesten wisselen was het een stuk makkelijker om op een andere vrouw af te stappen.

Mijn angst over hoe mensen op mij reageren en een daardoor gecreëerd gevoel van schaamte houdt mij tegen om dingen te doen. Mijn zelfbeeld speelt hier een cruciale rol in. Deze weken hebben mij nog meer laten zien dat mijn zelfbeeld lang niet altijd klopt. Maar wat deze weken mij meer hebben laten zien is dat ik niet bang hoef te zijn voor hoe mensen op mij reageren of ik op situaties. De enige manier om daarachter te komen is om te proberen en de wereld de kans te geven om te reageren. En dat vind ik nog steeds doodeng. Maar wat is het ergste wat kan gebeuren?

*wederom probleem met zelfbeeld. dat ik doe aan balfolk dansen, salsa en ballroom lessen hebben gevolgd betekenen weinig voor dat stemmetje in mijn hoofd.

Reageren

Nieuwsbrief